Ғибрат

Рабиға ибн Кәғб әл-Әсләми былай дейді:

Көршіге қиянат жасамау керек, cонымен қатар көршінің жасаған қиянатына сабыр ету керек.

Пайғамбарымыздың (с.ғ.с) кезінде бір қара нәсілді әйел кісі мешітті тазалап жүретін. Кейіннен ол дүние салады да, оның жерлеуін ешкімге хабарламастан өткізіп жібереді.

Саъид ибн Жұбайр (р.а.) Абдулла ибн Аббасқа (р.а.):

Ибн Аббастың (р.а.) азат етілген құлы Әбу Мағбад (р.а.) айтты: «Маған ибн Аббас (р.а.) былай деген еді: «Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) дәуірінде адамдар парыз намаздан кейін дауыстап зікір айтатын еді, мен оны жақсы есіме сақтап қалғанмын»,-…

Бүгінде адамдар дүниелік қам-қарекеттерін барынша жасап, оларды мүмкіндігінше пайдаланып қалуға ұмтылуда. Бірақ пенденің Ақыретті де естен шығармағаны жөн. Ақыретпен шұғылдану дегеніміз – дүниелік істерді бір шетке ысырып қою мағынасында…

«Адам ата-анасына тіл тигізуі мүмкін бе?» – деп сұрайтын болсақ, көпшілік бұл сұрақты орынсыз көретіні белгілі.

Бір күні Хазреті Жунәйд Бағдади теңіздің жағасын кезіп жүріп балықтарға жем лақтырып отырған мәжусиді (отқа табынатын адамды) көреді.

Пайғамбарымыз (с.ғ.с) адамдар арасындағы өзара тілектестікті ұнататын. Сахабаларымен сұхбаттасып отырып Әбу Мұса Әшғаридың ағайындарын мақтап:

«Баланың ақысы» дегеннен шығады, ертеде Әзіреті Омарға (радияллаһу анһ) бір ер адам баласын ертіп келіп: